2012. Πατάω τα “άντα”. Και ακόμα ζω με το όνειρο της απόλυτης ανεξαρτησίας. Υπάρχει όμως ή αυτή αποτελεί άλλη μια παραπλάνηση του συστήματος που υπολογιζεί τα πάντα, ακόμα και την αντίσταση; Δεν ξέρω. Δεν ξέρεις. Κανείς μας δεν ξέρει. Δεν υπάρχει τίποτα. Απολύτως. Καμία σιγουριά. Μόνο η ψευδαίσθηση της άνεσης που μας στροβιλίζει γύρω από τους πυλώνες που φωτίζουν τα “σημαντικά” επί της γης. Μαλακίες, έτσι για να περνάει η ώρα.

Για μέρες έχω να μιλήσω σε άνθρωπο. Όχι να συναντήσω. Να μιλήσω. Οι λέξεις που εμφανίζονται τώρα μπροστά σου είναι οι σκέψεις μου έτσι όπως εμφανίζονται στο νου. Ούτε που τολμώ να τις ξεστομίσω γιατί έχω επίγνωση της απώλειας κάθε μέτρου και συνοχής. Τέτοιες ώρες η συνοχή φαντάζει πολυτέλεια. Όχι. Λάθος. Τέτοιες ώρες η συνοχή είναι κόπος. Διάβαζα σήμερα πως το μυαλό χρειάζεται ξεκούραση. Πρέπει να ξεχνά. Να φιλτράρει και να αποτυπώνει σε λογικούς ρυθμούς. Και θα μου πεις τώρα “ποιος τους ορίζει τους ρυθμούς;”. Τι να σου πω; Μάλλον, εσύ, εγώ, εσύ και εγώ. Όλοι μας.

Κάποτε το πρώτο πρωινό με έβρισκε να χαζεύω τη θάλασσα στον όρμο της Βουλιαγμένης. Φέτος, περιμένω το πρώτο φως να εμφανιστεί πίσω από τους ουρανοξύστες του City. Τα κοράκια που κατοικοεδρεύουν στον κρυφό κήπο της γειτονιάς έχουν από ώρα αποσυρθεί. Ευτυχώς γιατί το κράξιμο τους με ανατριχιάζει. Από μικρή ηλικία είχα συνδυάσει τη μορφή τους με τον ερχομό του θανάτου και του τέλους. Καταραμένη λαϊκή κουλτούρα.

Προσπαθώ να ανάψω ένα τσιγάρο, αλλά τα σπίρτα σπάνε στα χέρια μου. “Χαλάρωσε τα δάχτυλα σου”, μου έλεγε ο παππούς μου, “και με μια γοργή κίνηση τρίψε το πάνω στην τραχιά επιφάνεια για να ανάψει”. Μυρωδιά από φώσφορο και στιγμιαία ζέστη. Και αυτός ο ήχος της φλόγας που δυναμώνει και γεμίζει το άδειο δωμάτιο. Ένα στρώμα στο πάτωμα και δυο πρόχειρα ρούχα πεταμένα, από εκείνα που φοράς μόνο στο σπίτι. Φθαρμένα στους αγκώνες και στα γόνατα. Βολικά άνετα κουρέλια που ποτέ δεν αποχωρίζεσαι. Α! Και τις χοντρές, τρύπιες κάλτσες. Ίσως αυτό να προσδοκώ το 2012′ την άνεση, είτε αυτή είναι οικονομική, είτε πνευματική που ως άλλα εργαλεία θα μου δίνουν το ελεύθερο να κάνω όλα όσα θέλω. Και αγαπή. Πολλή αγάπη. Όσο και να τα βρίσκεις με τη μοναξιά σου, το περίσσευμα σε κουράζει. Βαρύ φορτίο.

Άντε ήλιε βγες. Κουράστηκα να διαγράφω τις απουσίες σου.

Όσο μεγαλώνεις και τα χρόνια περνάνε από πάνω σου σαν κύματα που σε ξεβράζουν στην αμμουδιά της ωριμότητας – θεωρητικά πάντα, τα ενδιαφέροντα σου αλλάζουν. Όχι πως γίνονται πιο σοβαρά ή καλύτερα. Αυτή η κλίμακα δεν εφαρμόζεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Γίνονται όμως πιο συγκεκριμένα και κάποιες φορές πιο ανάλαφρα, διότι συνειδητοποιείς το βάρος της καθημερινότητας στους ώμους σου και χρειάζεσαι βοήθεια για να το κουβαλήσεις. Δεν είναι Γολγοθάς για όλους, αλλά ακόμα και για εκείνους που έχουν τα βασικά προβλήματα τους λυμένα εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα.

Βαθμοί, κλίμακες, κατηγοριοποιήσεις. Μέσα από τη σύγκριση αναζητάμε την ανακούφιση. Προσωρινά. Μέχρι να έρθει ο επόμενος συγκριτικός παράγοντας για να μας ταρακουνήσει το σύννεφο και να μας ρίξει πάλι στη Γη. Δύσκολο να βρεις τον εαυτό σου ανάμεσα σε άλλους. Χάνεσαι. Εξαφανίζεσαι. Σε ράβει η κοινωνία πάνω στο αστικό ύφασμα με ατσάλινη κλωστή και φθείρεσαι. Στερεότυπα και προσδοκίες. Κανονικότητα. Ο πολιτισμικός μονόκερως. Μάχες με τις λέξεις και το πνεύμα. Ποιος θα νικήσει; Εκείνος που «λάμπει», γιατί οι υπόλοιποι πολεμούν στις λάσπες με σκισμένα ρούχα. Σε τελική ανάλυση δεν χρειάζεσαι και πολλά.

Θαρρώ πως πάνε χρόνια από την τελευταία φορά που κατάφερα να γράψω με ανέμελο νου. Σε κάποιο σημείο της πορείας άρχισαν να μπαίνουν οι συμβιβασμοί στη γραφή, ένα είδος ατομικής λογοκρισίας που πετσόκοβε λέξεις πριν ακόμα εκείνες μεταμορφωθούν σε κινήσεις των δαχτύλων.

Το ταλέντο άρχισε να πηγαίνει βόλτες σε άλλα μυαλά και εγώ έπεσα στην κατάντια της ατολμίας. Προτιμούσα τη διατήρηση μιας άσπιλλης εικόνας παρά τη λάσπη του πειραματισμού. I played it safe. H μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια για μένα.

Ήρθα στο Λονδίνο περιμένοντας να συνεχίσω το ασφαλές μου παιχνίδι, αλλά το τραπέζι γύρισε ανάποδα. Στην αρχή νόμιζα πως έφταιγε το πρόγραμμα σπουδών μου, μετά όμως κατάλαβα πως το πρόβλημα ήμουν εγώ. Φοβόμουν να ξεβολευτώ, να δοκιμάσω και να πειραματιστώ τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τον κόσμο που με περιβάλλει. Μέχρι που γνώρισα έναν άνθρωπο που με έφερε αντιμέτωπο με όλα αυτά που φοβόμουν. Ακόμα φοβάμαι, απλά τώρα δεν αφήνω το φόβο να με κερώσει.

Κάθε μέρα και ένα νέο μάθημα. Κοντεύω 29 χρονών και αν με ρωτήσεις ποιος είμαι θα σου απαντήσω πως δεν ξέρω. Το μόνο σίγουρο είναι πως με λένε Ηλία. Τα υπόλοιπα είναι διαδικασίες.

Φοβάμαι να περιγράψω τα συμβάντα στο Θέατρο Τέχνης. Διάβασα κάποια πράγματα τελείως αποσπασματικά. Δεν θέλω να πιστέψω ότι συνέβη αυτό που συνέβη. Δεν μπορώ να θέσω τον εαυτό μου στη συλλογιστική των οπαδών που το ρήμαξαν. Αν αυτή είναι η Ελλάδα μας, ρίξε Θέε μου μια φωτιά να μας κάψεις όλους και μετά σπείρε μας άλλη μια φορά, αλλά αυτή τη φορά πρόσεχε τα φυτοφάρμακα. Κουράστηκα πια να ακούω για χαμένες γενιές.

Δεν θέλω να είμαι μέρος μιας χαμένης γενιάς. Δεν το δέχομαι αυτό για τον εαυτό μου. Αναγνωρίζω όμως το γεγονός ότι είμαι μέρος μιας άλλης γενιάς, εκείνης του θυμού.

Πέρασα τις γιορτές στην Ελλάδα και κάθε φορά που έβγαινα έξω λάμβανα μόνο θυμό και νεύρα. Μια κοινωνία σε παράκρουση που είχε συνηθίσει να λειτουργεί με sugar daddies. Τουλάχιστον η πλειοψηφία της. Ακούω μόνο φωνές, αλλά κανένα επιχείρημα. Δεν υπάρχει αντίλογος, μόνο ο ήχος από το αίμα που βράζει. Η κατσαρόλα θα ανατιναχτεί και θα μας πάρει όλους η μπάλα.

Το φθινόπωρο του 2005 ξεκίνησα το πρώτο μου blog στον Blogger. Ακόμα θυμάμαι το μαύρο σχέδιο που είχα επιλέξει. Έχοντας μηδενικές γνώσεις επεξεργασίας κώδικα και με παιδιάστικα αισθητικά κριτήρια, κράτησα ένα από τα πρότυπα που προσέφερε τότε  η υπηρεσία και μείωσα όποια γραφιστική παρέμβαση με την επιλογή του μαύρου χρώματος. Ήταν τότε που αποφάσισα να κάνω την άγνοια μου άποψη και να φέρνω χρώματα στα blogs μου μέσα από το περιεχόμενο και όχι από το template.

Τότε έγραφα για θέματα που ανέκυπταν κατά τη διάρκεια των πρώτων μεταπτυχιακών σπουδών μου στις διεθνείς και ευρωπαϊκές σχέσεις και κυρίως για την επίδραση της παγκοσμιοποίησης στην κουλτούρα και την κοινωνία μας. Ήταν μια εποχή πριν ακόμα γνωρίσω την όποια έννοια των «κοινωνικών» μέσων. Ένα Hi5 είχαμε και αυτό με το ζόρι και μεγάλη δυσπιστία. Πρέπει να είχα λάβει γύρω στα είκοσι αιτήματα συμμετοχής πριν ακόμα αποφασίσω την είσοδο μου σε εκείνο το δίκτυο. Τελικά υπέκυψα στο λεγόμενο peer-pressure και άνοιξα το πρώτο μου profile.

Χρόνια αθώα, πριν τις ορδές των sex predators από χώρες εξωτικές και μη. Κάπου εκεί εμφανίστηκε το Vox στη ζωή μου, το οποίο σταμάτησε τη λειτουργία του πριν από λίγο καιρό. Με ένα από τα πρώτα NSeries κινητά της Nokia συνδεόμουν στο πρώτο αγγλόφωνο blog μου και επικοινωνούσα με κόσμο που βρισκόταν εκτός του φυσικού κοινωνικού μου δικτύου. Από εκεί έκανα μερικές από τις καλύτερες γνωριμίες της ζωής μου, γιατί ο στόχος δεν ήταν να ανταλλάζουμε φιλοφρονήσεις αλλά ιδέες και σχόλια ουσίας. Είχαμε φτιάξει μια μικρή κοινότητα με ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Ωραία χρόνια. Όλοι μαζί ανακαλύπταμε τη δυναμική που μας έδινε το «νέο» μέσο. Περπατούσαμε στα τυφλά, αλλά κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα το blogging άρχιζε να ανθίζει πίσω από ψευδώνυμα και ερωτικές απογοητεύσεις ‘ μια περίοδος που δεν έζησα καθώς είχα παρατήσει το Blogger και το γράψιμο στα ελληνικά. Δράση όμως υπήρχε και σύμφωνα με ανθρώπους που έζησαν εκείνη την περίοδο το αίσθημα της κοινότητας ήταν δυνατό.

Με την είσοδο στον κόσμο της κοινωνικής δικτύωσης οι δυναμικές άλλαξαν. Άρχισα να δοκιμάζω νέες πλατφόρμες και τεχνολογίες με ακόρεστη διάθεση. Κάπου εκεί ξεκίνησε και το πανηγύρι. Άνοιξα τόσους πολλούς λογαριασμούς που έχασα την μπάλα και μέχρι να κλείσω εκείνους που πλέον δεν ήθελα πέρασα από σαράντα κύματα. Ήταν τόσο εύκολη η σύνδεση και συνάμα τόσο δύσκολη η αποχώρηση.

Ο διαδικτυακός εαυτός μου άρχισε να μετριέται σε κύκλους ζωής τόσο σύντομους που πριν ακόμα καταλάβω τι συνέβαινε, ο κύκλος έκλεινε γιατί κάτι καινούριο εμφανιζόταν και έπρεπε να το δοκιμάσω. Πολλά λάθη. Αχόρταγα λάθη. Είχα καταντήσει ένας ηλικιωμένος netizen που δεν έλεγε να μάθει. Αναγκάστηκα όμως να μάθω.

Έξι χρόνια μετά αισθάνομαι την κόπωση του ανθρώπου που έχει περπατήσει σε χίλιους δρόμους σε όλο τον κόσμο. Εδώ και καιρός έχω πατήσει το pause σε ό,τι αφορά το blogging. Δεν έχω διάθεση πια, ίσως γιατί αναθεωρώ τη σχέση μου με την τεχνολογία. Θέλει προσοχή και μέτρο. Θέλει να ακούς τον εαυτό σου και τις πραγματικές ανάγκες του. Θέλει πειραματισμό αλλά όχι εξουθένωση. Θέλει το δικό μας βηματισμό.

Βρέθηκα σήμερα μπροστά σε ένα δίλημμα: να διατηρήσω ή όχι ένα blog μου που έχω καιρό να ανανεώσω. Αποφάσισα να το κλείσω. Δεν έχει αξία πια για μένα. Γιατί όσο έγραφα, έχανα όλα αυτά που συμβαίνουν εκεί έξω και αυτό δεν γίνεται να συνεχιστεί. Το οφείλω στον εαυτό μου.

Για μερικούς ζούμε στον 21ο αιώνα. Για άλλους στον 16ο. Οι αριθμοί δίπλα από τις λέξεις διαθέτουν αξία ονομαστική. Ξύλινα κουτιά που παγιδεύουν τον αέρα. Δούρειοι Ίπποι που λεηλατούν τη στιγμιαία ευτυχία μας. Από μικρό παιδί σιχαινόμουν τα ρολόγια, ειδικά εκείνα που τυλίγουν τον καρπό σαν μικρό βαρίδι έτοιμο να μας κρατήσει στον πάτο της θάλασσας του σύγχρονου χάους.

Τικ. Τοκ. Τικ. Τοκ. Το δεξί πόδι “χορεύει” στο σκοπό των δεικτών. Δείχνεις ήρεμος αλλά κάτω από το τραπέζι ο εκνευρισμός φουντώνει. Ο χρόνος. Ο χρόνος. Μας κυνηγά. Μέχρι να τον αισθανθούμε εκείνος είναι δέκα βήματα μπροστά. Πόσο διαρκεί μια σκέψη; Τόσο. Βιώνουμε το παρόν, αλλά το παρελθόν και το μέλλον αισθανόμαστε. Το πρώτο με τις αναμνήσεις και το δεύτερο με τις ατελείωτες πιθανότητες και δυνατότητες. Βιώματα και επιθυμίες.

Η όραση μας κλειδώνει σε γεωγραφικά όρια και γεωμετρικά σχήματα. Παγώνει το παρόν σε τρισδιάστατες φυλακές. Τυχαίο που κλείνεις τα μάτια για να θυμηθείς; Τυχαίο που κλείνεις τα μάτια για να απολαύσεις και να ονειρευτείς; Αιχμάλωτοι του οπτικού θορύβου εκπαιδευτήκαμε να μην βλέπουμε πέρα από την ύλη και το μήνυμα. Ξεχνάμε ότι η ακοή είναι το shortcut του εγκεφάλου. Η φωνή, κυριολεκτικά και μεταφορικά, είναι πιο ισχυρή από όσο νομίζουμε. Φτιάχνουμε εικόνες, αλλά ξεχνάμε τους ήχους. Τους ήχους που ο χρόνος τρέχει για να πιάσει, που υπάρχουν μακριά από τους περιορισμούς του χωροχρόνου.

Αλλάζουν οι αντιλήψεις. Οι ατροφικές αισθήσεις αρχίζουν και πάλι να δυναμώνουν.

Καλή χρονιά.

Και κρυώνουν και χουχουλιάζουν, μόνο που δεν το παραδέχονται. Αυτά τα μάτσο πρότυπα είναι που μας στέλνουν κατευθείαν στα νοσοκομεία. Μόνο όταν κλείνει η πόρτα του δωματίου τους αφήνουν τις αδυναμίες τους να συρθούν στην επιφάνεια. Μέχρι τότε όμως, Jack Bauer ζεις, εσύ μας οδηγείς!

Ακόμα δεν έχω κλείσει αεροπορικά εισιτήρια για να επιστρέψω στην Ελλάδα την περίοδο των Χριστουγέννων. Περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο για δουλειά. Και ενώ περιμένω, η ζωή περνά από μπροστά μου, φωνάζει το διαολάκι που χοροπηδά πάνω από τον αριστερό μου ώμο. Στο δεξί, όπως πάντα, το αγγελάκι δίνει μάχη να μου υπενθυμίζει ότι το καλό συμβαίνει σε αυτούς που κάνουν υπομονή. Το ξεπουπουλιάζεις ή δεν το ξεπουπουλιάζεις; Άσε καλύτερα μη φάμε κανέναν κεραυνό στο κεφάλι και μας περάσει ο κόσμος για καμένη γαλοπούλα.

Το κινητό πάλι χτυπάει. Δεν το σηκώνω. Είναι μια από τις νύχτες που προτιμώ τη σιωπή. Θυμάσαι; Ναι σε εσένα μιλάω. Θυμάσαι τότε που με έψαχνες και εγώ κλειδωνόμουν στο φανταστικό μου κόσμο για ώρες ατελείωτες και έβρισκα τις αναπάντητες κλήσεις σου την επόμενη μέρα; Ε αυτό! Όνειρα. Κάνω όνειρα. Μεγάλα για αλλαγή. Χωρίς ρεαλιστικούς περιορισμούς. Βαρέθηκα να μου λένε οι άλλοι τι μπορώ να κάνω και τι όχι. Αφήστε πια να το μάθω μόνος μου. Μα τι ζόρι είναι αυτό που τραβάτε; Νιώστε και εσείς το κρύο που νιώθω αυτή τη στιγμή και ελάτε μετά να μου πείτε ότι η φαντασία είναι άχρηστη.

Λάθος. Μέγα λάθος. Η φαντασία είναι ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο. Έγινε της μόδας να είσαι κυνικός και να προσγειώνεις τους άλλους. Βρε άντε από δω! Ας κλείσω τώρα την πόρτα, να τυλιχτώ κάτω από τα σκεπάσματα και να ονειρευτώ όλα όσα θέλουν οι άλλοι να μου απαγορεύσουν!

Αν και Σάββατο βράδυ, στο δρόμο επικρατεί μια πρωτόγνωρη ηρεμία. Εντύπωση μου προκαλεί το γεγονός ότι μέχρι τώρα [2.25] καμία σειρήνα ασθενοφόρου ή περιπολικού δεν έχει ηχήσει. Ήρεμο, μεταμεσονύχτιο Λονδίνο. Στο νου έχει ξεσπάσει τρικυμία. Μια ζωή αντίθετος. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.

Ξυρίστηκα σήμερα, μετά από δύο μήνες. Άφησα μουστάκι. Όχι από άποψη. Από ανία. Η σκέψη σου ήρθε στο μυαλό μου. Ξέρω ότι θα γέλαγες υστερικά αν με έβλεπες. Θα γέλαγες με την ψυχή σου. Πάντα αντιμετώπιζα το σώμα μου κωμικά. Αυτοσαρκαζόμουν για να είσαι εσύ καλά όταν η διάθεση σου χτυπούσε πάτο. Ωραίες εποχές γεμάτες δοτικότητα, έστω και αν αυτή ήταν μονόπλευρη. Είχα απόθεμα και για τους δυο μας. Μέχρι που κάποια στιγμή δεν είχα άλλο.

Πλέον έχω μόνο για μένα. Ποτέ δεν θα σε συγχωρήσω για αυτό. Δεν ήξερα όμως τη δύναμη μου. Πίστευα ότι δεν θα τα κατάφερνα. Με χόρεψες στο ταψί, αλλά να θυμάσαι πως όταν αποκτήσεις συνείδηση τότε θα ξεκινήσει και ο δικός σου χορός με αναδρομικούς σκοπούς για να ξεχρεώσεις τα χιλιόμετρα που έκλεψες από την πίστα της ζωής. Οι σβούρες δεν θα έχουν σταματημό. Θα με θυμηθείς. Θα με βρίσεις από μέσα σου. Θα πεις ότι εγώ φταίω. Ότι σε καταράστηκα. Ποτέ δεν θα μπορούσα να σε καταραστώ. Ποτέ δεν θα μπορούσα να σε βλάψω. Για αυτό το λόγο έφυγα. Γιατί δεν μπορούσα να σου κάνω κακό.

Τώρα; Τώρα, απλά δεν με απασχολείς. Ούτε το πρόσωπο σου δεν θυμάμαι πια. Μόνο όταν επουλώνω τις πληγές μου, θυμάμαι το πως ήταν να είμαι μαζί σου. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο. Και όταν οι πληγές κλείσουν για τα καλά, τότε θα πάψεις να υπάρχεις.