#600

“Και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες”…αγαπήμενη μου έκφραση για να δηλώσω το αλλόκοτο, το ανόητο και το απροσδόκητο. Ο χρόνος περνάει και πίσω δεν γυρνάει και για πρώτη φορά τον αισθάνομαι σαν την άμμο να γλυστρά μέσα από τα χέρια μου ‘ γιαυτό της ρίχνω νερό μπας και για λίγο πάψει να ρέει και αφήνομαι μέσα στις λάσπες να χαίρομαι τις στιγμές. 

Σκέψου το λίγο. Τι είναι η καθημερινότητα; Μια βρωμιά. Ένας λάκκος με λάσπη που πέφτεις μέσα από τη στιγμή που ξυπνάς και βγαίνεις όταν πια τα βλέφαρα σου είναι τόσο βαριά που δεν προλαβαίνεις να ολοκληρώσεις την πρόταση σου πριν κοιμηθείς. Όσο πιο βρώμικος βγεις από το λαγούμι, τόσο πιο έντονα έχεις ζήσει. Κάτι τέτοιο τέλωσπαντων. 

Η αλήθεια είναι πως έχω συνδυάσει τη βρωμιά με τη ζωή, το χρησιμοποιημένο με το βίωμα. Ίσως για αυτό το λόγο να μην μπορώ να αποχωριστώ εκείνη τη σακούλα με τα παλιά ρούχα που κάθε μέρα μου υπενθυμίζω να αφήσω στον κάδο με τις φιλανθρωπίες. Μου αρέσει να ζω με τις αναμνήσεις. Βαρύ φορτίο μεν, αλλά και πάλι δεν μπορώ χωρίς αυτό. Εσύ; 

#506

Έλα να χαρείς. Μην σε απασχολεί το νούμερο του τίτλου. Υπάρχει για το διαδικαστικό του θέματος. 

Ένα ακόμα πρωινό στη δουλειά, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή όπου οι εικόνες, οι λέξεις και οι αριθμοί τρέχουν. Σκέψου το. Τρέχουν. Όλες οι αισθητικές επεμβάσεις που επιδέχονται τα λειτουργικά συστήματα αποφασίζονται με γνώμονα τη διαφάνεια. Τη διαφάνεια των μέσων καταχώρησης της πληροφορίας. Όσο πιο ευχάριστο το περιβάλλον τόσο πιο αόρατες καθίστανται οι διαδικασίες. Ξεχνάς ότι απευθύνεσαι σε ένα μηχάνημα και θαρρείς πως διαβάζει τη σκέψη σου και προβλέπει την επόμενη κίνηση σου. Απόψε να γράψεις λάθος. Μέχρι το τσιπάκι εκείνο που θα μας εμφυτευτεί στο κρανίο για να επικοινωνούμε με την τεχνολογία γύρω μας ασύρματα και τηλεπαθητικά, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ο ηλεκτρονικός υπολογιστής δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μηχάνημα που λαμβάνει επίσημες εντολές. 

Είναι κρίμα να ρίχνουμε δάκρυα για την ικανοποίηση του τεκνοφετιχισμού. Άστο πουλάκι μου. Βγες έξω. Δεν πειράζει και αν βραχείς. Να χαίρεσαι για ό,τι ακόμα σου προκαλεί τις αισθήσεις μέσω της επαφής με το δέρμα. 

 

#502

Ήρθε πάλι ένα από εκείνα τα βράδια που τα δάχτυλα, δύσκαμπτα και παγωμένα, ανιχνεύουν την υφή των πλήκτρων. Τα χτυπήματα άτσαλα και νευρώδη. Τον αναγνωρίζεις τούτο το θυμό. αυτόν που δεν έχει στόχο. ένας θυμός που απευθύνεται σε μια ολόκληρη κοινωνία, στο λεγόμενο σύστημα. 

Ορθογραφία. Αυτό σκέφτεσαι καθώς γράφεις. Μην τυχόν και κάνεις κάποιο λάθος και γελοιοποιηθείς δημοσίως. Την φοβάσαι κάπως την κριτικη. Όχι. Φοβάσαι την απογοήτευση στο βλέμμα. Αυτήν τη στροφή του ματιού προς τα πάνω που δηλώνει την δυσαρέσκεια του αναγνώστη. 

Το τασάκι δίπλα σου ζέχνει. Και τα βιβλια γύρω σου τσαλακωμένα. Χρησιμοποιημένα. Πότε τα διαβάζεις. Πότε τα σηκώνεις και σκοτώνεις τα κουνούπια που εισβάλλουν από τα ανοιχτά παράθυρα. Ακόμα και μέσα στη μέση του χειμώνα, δεν τα κλείνεις ποτέ. Η ροή του αέρα σε κρατάει ξύπνιο. Σε κάνει να αισθάνεσαι μέρος της πραγματικότητας. Πως δεν είσαι κλεισμένος σε ένα γυάλινο κλουβί. Περίεργα πράματα. Σηκώνεσαι να βάλεις ενα ποτήρι νερό και στην τσέπη σου κινούνται μερικά ξεχασμένα κέρματα. Θυμάσαι που σου έλεγαν όταν ήσουν μικρός να μην τα κρατάς εκεί γιατί θα χαλάσουν τη φόρμα του παντελονιού. Ποτέ δεν τους άκουσες. Όχι από επανάσταση. Από ευκολία. 

Η κουβέντα περί επανάστασης είναι μια κουβέντα κατά του βολέματος και της άνεσης. τίποτα εύκολο. όλα δύσκολα. Ακόμα και αυτή η φόρμα πάνω στην οποία γράφεις δεν προλαβαίνει να καταγραψει τους τονους στις λέξεις με αποτέλεσμα να καθυστερείς. Μαλακίες. Πόση υποταγή ακόμα; Σήμερα το αόρατο νερό σου έκλεισε τη μύτη. Πήγες να σκάσεις. Πήδαγες για να βρεις αέρα. Στον αέρα. Οξυγόνο. Τι και αν οι προτάσεις είναι ημιτελείς; Κανενα ρόλο τελικά δεν παίζει. Κάποτε υπήρχε και η όρεξη για καμιά ηθικολογια. Τώρα τίποτα. Οργή. Βία. Και όσο αυτή δεν εκφράζεται, τόσο θα στρέφεται εσωτερικά και θα σε τρώει. Ένας χρόνος και έξι μήνες μακριά. Σίγουρα οι πληγές του παρελθόντος δεν είναι πλέον εκεί. 

Τελικά ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. 

#500

Πήδηξα νούμερα. Ε, και; Λογαριασμό θα σου δώσω; Αυτά στην κυβέρνηση. 

Άντε συμφώνησαν τα παιδάκια να το πάρουμε το δάνειο. Ας αρχίσουν οι επαναστάσεις και οι χοροί. Μας δουλεύουν και οι μαχητές και οι υπερασπιστές. Γαϊτανάκι μάλλον παίζουν. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Μα είναι να απορείς πως οι κινητοποιήσεις έχουν ασθενήσει. Αλλά έτσι είναι. Η κυβέρνηση δεν χρειάζεται την αστυνομία για να αντιμετωπίσει το λαό. Το κόλπο της επιτυχίας είναι αλλού. 

Απλά δεν τον ακούει. Έχουν κλείσει τα αυτιά τους. Έτσι και ο κόσμος φωνάζει στον τοίχο. Ακόμα και ο πιο επίμονος παραιτείται. Αλήθεια τώρα…πόσο κρίμα. Ούτε μια αντιπρόταση. Σκέτη αποτυχία. 

#495

Μην ψαρώνεις. Μην το χάνεις. Κρατήσου. Εδώ δεν είναι χώρος σοβαρής ανάλυσης, αλλά τόπος χαοτικός ‘ ένα βαρέλι δίχως πάτο. Αν το βρεις, βουτάς. Αν πάλι όχι, παραμένεις στην επιφάνεια. Εκεί που η σάρκα είναι βιτρίνα. Νοήμα. Σημασία. Ανάγκη και προσοχή. Θα σπάσεις και θα πέσεις στο τέλος, γιατί ο εγωισμός σου δεν θα σε αφήσει σε ησυχία. Δεν θα ηρεμήσεις ποτέ. Όπως λένε και οι δραστήριοι ηλικιωμένοι, θα ξεκουραστούμε μόνο όταν πεθάνουμε. Μέχρι τότε, ζωή.