Μην ρωτάς πολλά. Οδεύουμε πανηγυρικά προς τη δεύτερη μέρα του 2012.
2012. Πατάω τα “άντα”. Και ακόμα ζω με το όνειρο της απόλυτης ανεξαρτησίας. Υπάρχει όμως ή αυτή αποτελεί άλλη μια παραπλάνηση του συστήματος που υπολογιζεί τα πάντα, ακόμα και την αντίσταση; Δεν ξέρω. Δεν ξέρεις. Κανείς μας δεν ξέρει. Δεν υπάρχει τίποτα. Απολύτως. Καμία σιγουριά. Μόνο η ψευδαίσθηση της άνεσης που μας στροβιλίζει γύρω από τους πυλώνες που φωτίζουν τα “σημαντικά” επί της γης. Μαλακίες, έτσι για να περνάει η ώρα.
Για μέρες έχω να μιλήσω σε άνθρωπο. Όχι να συναντήσω. Να μιλήσω. Οι λέξεις που εμφανίζονται τώρα μπροστά σου είναι οι σκέψεις μου έτσι όπως εμφανίζονται στο νου. Ούτε που τολμώ να τις ξεστομίσω γιατί έχω επίγνωση της απώλειας κάθε μέτρου και συνοχής. Τέτοιες ώρες η συνοχή φαντάζει πολυτέλεια. Όχι. Λάθος. Τέτοιες ώρες η συνοχή είναι κόπος. Διάβαζα σήμερα πως το μυαλό χρειάζεται ξεκούραση. Πρέπει να ξεχνά. Να φιλτράρει και να αποτυπώνει σε λογικούς ρυθμούς. Και θα μου πεις τώρα “ποιος τους ορίζει τους ρυθμούς;”. Τι να σου πω; Μάλλον, εσύ, εγώ, εσύ και εγώ. Όλοι μας.
