Δεν γράφω όπως παλιά. Ίσως να μην επιστρέψω ποτέ σε εκείνη την αέναη παραγωγή κειμένων επί παντός επιστητού. Μην με ρωτάς γιατί. Μην προτρέχεις σε συμπεράσματα για τη χαμηλή νοημοσύνη μου.
Όσο μεγαλώνεις και τα χρόνια περνάνε από πάνω σου σαν κύματα που σε ξεβράζουν στην αμμουδιά της ωριμότητας – θεωρητικά πάντα, τα ενδιαφέροντα σου αλλάζουν. Όχι πως γίνονται πιο σοβαρά ή καλύτερα. Αυτή η κλίμακα δεν εφαρμόζεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Γίνονται όμως πιο συγκεκριμένα και κάποιες φορές πιο ανάλαφρα, διότι συνειδητοποιείς το βάρος της καθημερινότητας στους ώμους σου και χρειάζεσαι βοήθεια για να το κουβαλήσεις. Δεν είναι Γολγοθάς για όλους, αλλά ακόμα και για εκείνους που έχουν τα βασικά προβλήματα τους λυμένα εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα.
Βαθμοί, κλίμακες, κατηγοριοποιήσεις. Μέσα από τη σύγκριση αναζητάμε την ανακούφιση. Προσωρινά. Μέχρι να έρθει ο επόμενος συγκριτικός παράγοντας για να μας ταρακουνήσει το σύννεφο και να μας ρίξει πάλι στη Γη. Δύσκολο να βρεις τον εαυτό σου ανάμεσα σε άλλους. Χάνεσαι. Εξαφανίζεσαι. Σε ράβει η κοινωνία πάνω στο αστικό ύφασμα με ατσάλινη κλωστή και φθείρεσαι. Στερεότυπα και προσδοκίες. Κανονικότητα. Ο πολιτισμικός μονόκερως. Μάχες με τις λέξεις και το πνεύμα. Ποιος θα νικήσει; Εκείνος που «λάμπει», γιατί οι υπόλοιποι πολεμούν στις λάσπες με σκισμένα ρούχα. Σε τελική ανάλυση δεν χρειάζεσαι και πολλά.
