Θαρρώ πως πάνε χρόνια από την τελευταία φορά που κατάφερα να γράψω με ανέμελο νου. Σε κάποιο σημείο της πορείας άρχισαν να μπαίνουν οι συμβιβασμοί στη γραφή, ένα είδος ατομικής λογοκρισίας που πετσόκοβε λέξεις πριν ακόμα εκείνες μεταμορφωθούν σε κινήσεις των δαχτύλων.
Το ταλέντο άρχισε να πηγαίνει βόλτες σε άλλα μυαλά και εγώ έπεσα στην κατάντια της ατολμίας. Προτιμούσα τη διατήρηση μιας άσπιλλης εικόνας παρά τη λάσπη του πειραματισμού. I played it safe. H μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια για μένα.
Ήρθα στο Λονδίνο περιμένοντας να συνεχίσω το ασφαλές μου παιχνίδι, αλλά το τραπέζι γύρισε ανάποδα. Στην αρχή νόμιζα πως έφταιγε το πρόγραμμα σπουδών μου, μετά όμως κατάλαβα πως το πρόβλημα ήμουν εγώ. Φοβόμουν να ξεβολευτώ, να δοκιμάσω και να πειραματιστώ τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τον κόσμο που με περιβάλλει. Μέχρι που γνώρισα έναν άνθρωπο που με έφερε αντιμέτωπο με όλα αυτά που φοβόμουν. Ακόμα φοβάμαι, απλά τώρα δεν αφήνω το φόβο να με κερώσει.
Κάθε μέρα και ένα νέο μάθημα. Κοντεύω 29 χρονών και αν με ρωτήσεις ποιος είμαι θα σου απαντήσω πως δεν ξέρω. Το μόνο σίγουρο είναι πως με λένε Ηλία. Τα υπόλοιπα είναι διαδικασίες.
