Οι λέξεις μας διαφεύγουν μπροστά σε γεγονότα που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. Ίσως γιατί φοβόμαστε πως με την περιγραφή το γεγονός λαμβάνει μια ιστορικότητα που δεν επιθυμούμε. Το γεγονός δεν γίνεται μόνο πραγματικό. Γίνεται διαχρονικό.
Φοβάμαι να περιγράψω τα συμβάντα στο Θέατρο Τέχνης. Διάβασα κάποια πράγματα τελείως αποσπασματικά. Δεν θέλω να πιστέψω ότι συνέβη αυτό που συνέβη. Δεν μπορώ να θέσω τον εαυτό μου στη συλλογιστική των οπαδών που το ρήμαξαν. Αν αυτή είναι η Ελλάδα μας, ρίξε Θέε μου μια φωτιά να μας κάψεις όλους και μετά σπείρε μας άλλη μια φορά, αλλά αυτή τη φορά πρόσεχε τα φυτοφάρμακα. Κουράστηκα πια να ακούω για χαμένες γενιές.
Δεν θέλω να είμαι μέρος μιας χαμένης γενιάς. Δεν το δέχομαι αυτό για τον εαυτό μου. Αναγνωρίζω όμως το γεγονός ότι είμαι μέρος μιας άλλης γενιάς, εκείνης του θυμού.
Πέρασα τις γιορτές στην Ελλάδα και κάθε φορά που έβγαινα έξω λάμβανα μόνο θυμό και νεύρα. Μια κοινωνία σε παράκρουση που είχε συνηθίσει να λειτουργεί με sugar daddies. Τουλάχιστον η πλειοψηφία της. Ακούω μόνο φωνές, αλλά κανένα επιχείρημα. Δεν υπάρχει αντίλογος, μόνο ο ήχος από το αίμα που βράζει. Η κατσαρόλα θα ανατιναχτεί και θα μας πάρει όλους η μπάλα.
