Πήρα μια απόφαση: να ανοίξω τα κιτάπια μου και να κάνω μια αναδρομή στα χρόνια που ασχολούμαι με το blogging. Μετά από εκατοντάδες διάσπαρτα κείμενα και δεκάδες ληγμένα links ανακάλυψα την αρχή του νήματος.
Το φθινόπωρο του 2005 ξεκίνησα το πρώτο μου blog στον Blogger. Ακόμα θυμάμαι το μαύρο σχέδιο που είχα επιλέξει. Έχοντας μηδενικές γνώσεις επεξεργασίας κώδικα και με παιδιάστικα αισθητικά κριτήρια, κράτησα ένα από τα πρότυπα που προσέφερε τότε η υπηρεσία και μείωσα όποια γραφιστική παρέμβαση με την επιλογή του μαύρου χρώματος. Ήταν τότε που αποφάσισα να κάνω την άγνοια μου άποψη και να φέρνω χρώματα στα blogs μου μέσα από το περιεχόμενο και όχι από το template.
Τότε έγραφα για θέματα που ανέκυπταν κατά τη διάρκεια των πρώτων μεταπτυχιακών σπουδών μου στις διεθνείς και ευρωπαϊκές σχέσεις και κυρίως για την επίδραση της παγκοσμιοποίησης στην κουλτούρα και την κοινωνία μας. Ήταν μια εποχή πριν ακόμα γνωρίσω την όποια έννοια των «κοινωνικών» μέσων. Ένα Hi5 είχαμε και αυτό με το ζόρι και μεγάλη δυσπιστία. Πρέπει να είχα λάβει γύρω στα είκοσι αιτήματα συμμετοχής πριν ακόμα αποφασίσω την είσοδο μου σε εκείνο το δίκτυο. Τελικά υπέκυψα στο λεγόμενο peer-pressure και άνοιξα το πρώτο μου profile.
Χρόνια αθώα, πριν τις ορδές των sex predators από χώρες εξωτικές και μη. Κάπου εκεί εμφανίστηκε το Vox στη ζωή μου, το οποίο σταμάτησε τη λειτουργία του πριν από λίγο καιρό. Με ένα από τα πρώτα NSeries κινητά της Nokia συνδεόμουν στο πρώτο αγγλόφωνο blog μου και επικοινωνούσα με κόσμο που βρισκόταν εκτός του φυσικού κοινωνικού μου δικτύου. Από εκεί έκανα μερικές από τις καλύτερες γνωριμίες της ζωής μου, γιατί ο στόχος δεν ήταν να ανταλλάζουμε φιλοφρονήσεις αλλά ιδέες και σχόλια ουσίας. Είχαμε φτιάξει μια μικρή κοινότητα με ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Ωραία χρόνια. Όλοι μαζί ανακαλύπταμε τη δυναμική που μας έδινε το «νέο» μέσο. Περπατούσαμε στα τυφλά, αλλά κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα το blogging άρχιζε να ανθίζει πίσω από ψευδώνυμα και ερωτικές απογοητεύσεις ‘ μια περίοδος που δεν έζησα καθώς είχα παρατήσει το Blogger και το γράψιμο στα ελληνικά. Δράση όμως υπήρχε και σύμφωνα με ανθρώπους που έζησαν εκείνη την περίοδο το αίσθημα της κοινότητας ήταν δυνατό.
Με την είσοδο στον κόσμο της κοινωνικής δικτύωσης οι δυναμικές άλλαξαν. Άρχισα να δοκιμάζω νέες πλατφόρμες και τεχνολογίες με ακόρεστη διάθεση. Κάπου εκεί ξεκίνησε και το πανηγύρι. Άνοιξα τόσους πολλούς λογαριασμούς που έχασα την μπάλα και μέχρι να κλείσω εκείνους που πλέον δεν ήθελα πέρασα από σαράντα κύματα. Ήταν τόσο εύκολη η σύνδεση και συνάμα τόσο δύσκολη η αποχώρηση.
Ο διαδικτυακός εαυτός μου άρχισε να μετριέται σε κύκλους ζωής τόσο σύντομους που πριν ακόμα καταλάβω τι συνέβαινε, ο κύκλος έκλεινε γιατί κάτι καινούριο εμφανιζόταν και έπρεπε να το δοκιμάσω. Πολλά λάθη. Αχόρταγα λάθη. Είχα καταντήσει ένας ηλικιωμένος netizen που δεν έλεγε να μάθει. Αναγκάστηκα όμως να μάθω.
Έξι χρόνια μετά αισθάνομαι την κόπωση του ανθρώπου που έχει περπατήσει σε χίλιους δρόμους σε όλο τον κόσμο. Εδώ και καιρός έχω πατήσει το pause σε ό,τι αφορά το blogging. Δεν έχω διάθεση πια, ίσως γιατί αναθεωρώ τη σχέση μου με την τεχνολογία. Θέλει προσοχή και μέτρο. Θέλει να ακούς τον εαυτό σου και τις πραγματικές ανάγκες του. Θέλει πειραματισμό αλλά όχι εξουθένωση. Θέλει το δικό μας βηματισμό.
Βρέθηκα σήμερα μπροστά σε ένα δίλημμα: να διατηρήσω ή όχι ένα blog μου που έχω καιρό να ανανεώσω. Αποφάσισα να το κλείσω. Δεν έχει αξία πια για μένα. Γιατί όσο έγραφα, έχανα όλα αυτά που συμβαίνουν εκεί έξω και αυτό δεν γίνεται να συνεχιστεί. Το οφείλω στον εαυτό μου.
