Μια εβδομάδα έχει περάσει από την ημέρα που ο νέος χρόνος μπήκε στη ζωή μας. Χρόνος. Μια έννοια τόσο σχετική. Το μόνο απόλυτο χαρακτηριστικό του είναι ότι περνάει. Όλοι μετράμε δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, μέρες, εβδομάδες, μήνες και χρόνια. Αιώνες.
Για μερικούς ζούμε στον 21ο αιώνα. Για άλλους στον 16ο. Οι αριθμοί δίπλα από τις λέξεις διαθέτουν αξία ονομαστική. Ξύλινα κουτιά που παγιδεύουν τον αέρα. Δούρειοι Ίπποι που λεηλατούν τη στιγμιαία ευτυχία μας. Από μικρό παιδί σιχαινόμουν τα ρολόγια, ειδικά εκείνα που τυλίγουν τον καρπό σαν μικρό βαρίδι έτοιμο να μας κρατήσει στον πάτο της θάλασσας του σύγχρονου χάους.
Τικ. Τοκ. Τικ. Τοκ. Το δεξί πόδι “χορεύει” στο σκοπό των δεικτών. Δείχνεις ήρεμος αλλά κάτω από το τραπέζι ο εκνευρισμός φουντώνει. Ο χρόνος. Ο χρόνος. Μας κυνηγά. Μέχρι να τον αισθανθούμε εκείνος είναι δέκα βήματα μπροστά. Πόσο διαρκεί μια σκέψη; Τόσο. Βιώνουμε το παρόν, αλλά το παρελθόν και το μέλλον αισθανόμαστε. Το πρώτο με τις αναμνήσεις και το δεύτερο με τις ατελείωτες πιθανότητες και δυνατότητες. Βιώματα και επιθυμίες.
Η όραση μας κλειδώνει σε γεωγραφικά όρια και γεωμετρικά σχήματα. Παγώνει το παρόν σε τρισδιάστατες φυλακές. Τυχαίο που κλείνεις τα μάτια για να θυμηθείς; Τυχαίο που κλείνεις τα μάτια για να απολαύσεις και να ονειρευτείς; Αιχμάλωτοι του οπτικού θορύβου εκπαιδευτήκαμε να μην βλέπουμε πέρα από την ύλη και το μήνυμα. Ξεχνάμε ότι η ακοή είναι το shortcut του εγκεφάλου. Η φωνή, κυριολεκτικά και μεταφορικά, είναι πιο ισχυρή από όσο νομίζουμε. Φτιάχνουμε εικόνες, αλλά ξεχνάμε τους ήχους. Τους ήχους που ο χρόνος τρέχει για να πιάσει, που υπάρχουν μακριά από τους περιορισμούς του χωροχρόνου.
Αλλάζουν οι αντιλήψεις. Οι ατροφικές αισθήσεις αρχίζουν και πάλι να δυναμώνουν.
Καλή χρονιά.
