Και κάνει ένα κρύο…Φαρμάκι σκέτο

Κοντεύει Δεκέμβριος και η θερμοκρασία στο Λονδίνο θυμίζει binary code: 01010101010101. Απλά τα πράματα. Ανοίγεις μπαλκονόπορτα, πετάς μια κουβέρτα πάνω σου και ανάβεις τσιγάρο με χέρι τρεμάμενο που έχει μείνει εκτεθειμένο στο ψύχος. Ω ρε κρυώνουν τα παλικάρια! Αμέ!

Και κρυώνουν και χουχουλιάζουν, μόνο που δεν το παραδέχονται. Αυτά τα μάτσο πρότυπα είναι που μας στέλνουν κατευθείαν στα νοσοκομεία. Μόνο όταν κλείνει η πόρτα του δωματίου τους αφήνουν τις αδυναμίες τους να συρθούν στην επιφάνεια. Μέχρι τότε όμως, Jack Bauer ζεις, εσύ μας οδηγείς!

Ακόμα δεν έχω κλείσει αεροπορικά εισιτήρια για να επιστρέψω στην Ελλάδα την περίοδο των Χριστουγέννων. Περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο για δουλειά. Και ενώ περιμένω, η ζωή περνά από μπροστά μου, φωνάζει το διαολάκι που χοροπηδά πάνω από τον αριστερό μου ώμο. Στο δεξί, όπως πάντα, το αγγελάκι δίνει μάχη να μου υπενθυμίζει ότι το καλό συμβαίνει σε αυτούς που κάνουν υπομονή. Το ξεπουπουλιάζεις ή δεν το ξεπουπουλιάζεις; Άσε καλύτερα μη φάμε κανέναν κεραυνό στο κεφάλι και μας περάσει ο κόσμος για καμένη γαλοπούλα.

Το κινητό πάλι χτυπάει. Δεν το σηκώνω. Είναι μια από τις νύχτες που προτιμώ τη σιωπή. Θυμάσαι; Ναι σε εσένα μιλάω. Θυμάσαι τότε που με έψαχνες και εγώ κλειδωνόμουν στο φανταστικό μου κόσμο για ώρες ατελείωτες και έβρισκα τις αναπάντητες κλήσεις σου την επόμενη μέρα; Ε αυτό! Όνειρα. Κάνω όνειρα. Μεγάλα για αλλαγή. Χωρίς ρεαλιστικούς περιορισμούς. Βαρέθηκα να μου λένε οι άλλοι τι μπορώ να κάνω και τι όχι. Αφήστε πια να το μάθω μόνος μου. Μα τι ζόρι είναι αυτό που τραβάτε; Νιώστε και εσείς το κρύο που νιώθω αυτή τη στιγμή και ελάτε μετά να μου πείτε ότι η φαντασία είναι άχρηστη.

Λάθος. Μέγα λάθος. Η φαντασία είναι ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο. Έγινε της μόδας να είσαι κυνικός και να προσγειώνεις τους άλλους. Βρε άντε από δω! Ας κλείσω τώρα την πόρτα, να τυλιχτώ κάτω από τα σκεπάσματα και να ονειρευτώ όλα όσα θέλουν οι άλλοι να μου απαγορεύσουν!