Περι καπνού και νόμων

Ποτέ δεν περίμενα ότι η αντικαπνιστική μανία μερικών συνανθρώπων μας θα με διασκέδαζε τόσο πολύ. Ατάκες του τύπου “η Ελλάδα επιτέλους έσβησε το τσιγάρο” και “επιτέλους γίναμε πολιτισμένη χώρα” μου προκάλει τουλάχιστον γέλιο.

Το τσιγάρο δεν κόπηκε. Απλά η εξάσκηση της συνήθειας του μεταφέρθηκε σε άλλους χώρους. Αν θέλει η εκάστοτε κυβέρνηση να γίνουμε μια άκαπνη χώρα, τότε να σταματήσει την παραγωγή, την εξαγωγή και την εισαγωγή ειδών καπνού. Σαφέστατα και χαίρομαι για αυτή την κίνηση, αλλά δεν ανακαλύψαμε και τον τροχό. Απλά ακολουθούμε αυτό που μας επιτάσσει η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ρόλος μας ως δυτική, [ανεπτυγμένη] χώρα.

Το γεγονός ότι είμαι καπνιστής δεν με εμποδίζει από το να ζητώ καθαρό αέρα στο χώρο εργασίας μου και στις δημόσιες υπηρεσίες. Όμως, δεν μπορώ να μη χλευάσω τις υστερικές αντιδράσεις μερικών που στέκονται σε αυτό το ζήτημα λες και όλα τα υπόλοιπα προβλήματα μας έχουν λυθεί. Ξαφνικά, ο Υπουργός Υγείας περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι και από έντυπο σε έντυπο ως το νέο κυβερνητικό “θείο βρέφος’ που ξελασπώνει όλον τον κρατικό μηχανισμό. Ας σοβαρευτούμε λίγο. Η αντικαπνιστική μανία μας οδηγεί στα όρια του ρατσισμού και της ρουφιανιάς [1142].  Παράλληλα, δεν μπορώ να μην εκνευριστώ και με τη στάση πολλών καπνιστών που είναι έτοιμοι να καταλύσουν κάθε έννοια έννομης τάξης και να ανάψουν το τσιγάρο τους στους χώρους που δεν επιτρέπεται. Μα αλήθεια, πως περιμένετε να σας σεβαστούν και να σας πάρουν στα σοβαρά όταν εσείς οι ίδιοι δεν το πράττετε; Δεν βαρεθήκατε να σας χαρακτηρίζουν υποτιμητικά ως “ελληνάρες”;

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι το βασικό πρόβλημα δεν είναι ποιος καπνίζει που. Το πρόβλημα είναι ο εθισμός στη νικοτίνη. Αυτός είναι ο πόλεμος που πρέπει να κερδιθεί.