Βροχή σαν ποταμός και ψηφιακό «μελό»

Δεν έχει σταματήσει να βρέχει τις τελευταίες δύο ημέρες. Με κάποια μικρά διαλείμματα και με τα κοκκινωπά σύννεφα στο βραδινό ουρανό να τιμούν την υπόσχεση του καιρού, η βροχή πέφτει ασταμάτητα σαν να θέλει να μας δώσει ένα μήνυμα.

Με τους ήχους του Veridis Quo των Daft Punk να δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα για ένα μεταμοντέρνο, τεχνοφετιχιστικό ερωτικό μυθιστόρημα, ταξιδεύουμε στη ροή του χρόνου σαν ατομικοί εραστές που αναζητούν την επιτυχημένη χημική ένωση.

Αν κάθε στάλα είναι μια ύπαρξη τότε πρέπει να κλείσουμε τις ομπρέλες μας και να αφήσουμε τη βροχή να μας ενώσει με το σύμπαν. Να αφήσουμε πνευματικούς φραγμούς και συναισθηματικούς φόβους και να ζήσουμε τη λύση που ζητά ο κόμπος στο στομάχι. Και αν αυτές οι αράδες σου θυμίζουν ψηφιακές μονάδες, τότε κλείσε επειγόντως τον υπολογιστή και άσε το νου σου να αναπνεύσει.

Εμπειριών Συλλέκτες

Image by Leonard John Matthews via Flickr

Είναι πολλές οι φορές που αναρωτιέμαι ως προς τι είναι αυτό που μας διαχωρίζει από το τετράποδο ζωικό βασίλειο. Μήπως είναι η λογική; Μήπως είναι η ικανότητα να τοποθετούμε λέξεις σε προτάσεις και να εκφράζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας; Μήπως είναι απλά η όψη μας; Μετά από χρόνια αναζήτησης κατάλαβα ότι δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω.

Αυτό τελικά που μας κάνει ξεχωριστούς είναι η κατανόηση ότι συλλέγουμε εμπειρίες από τις οποίες μαθαίνουμε κάτι περισσότερο για τους εαυτούς μας και τον κόσμο ‘ είναι αυτή η αλληλεπίδραση με τον υπόλοιπο κόσμο που μας διευρύνει την αντίληψη και τη γνώση.

Καθημερινά διαπιστώνω πόσο μεγάλο λάθος είναι να διατηρούμε τους αισθητήριους δέκτες της αντίληψης μας κλειστούς, λες και δεν έχουμε τίποτα καινούριο να μάθουμε. Καθημερινά συναντώ ανθρώπους που κάνουν ακριβώς αυτό το λάθος, το οποίο δυστυχώς τους οδηγεί σε κοινωνική και πνευματική απομόνωση. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να αφήνουμε τον ήδη διαμορφωμένο χαρακτήρα μας έρμαιο στη φορά του ανέμου, αλλά να διατηρούμε την ελαστικότητα του προς χάριν των «συμβολαίων» που υπογράφουμε ως μέλη του κοινωνικού συνόλου.

Όσο πιο δυσκίνητη γίνεται η αντίληψη μας, τόσο πιο πολύ το αντικειμενικό εξαφανίζεται μέσα στην υποκειμενικότητα. Η ζωή δεν είναι ασπρόμαυρη. Έτσι την κατανοεί όποιος φοβάται και δεν είναι τώρα η εποχή για φόβο. Δέχομαι το ότι ο συντηρητισμός μπορεί να προκαλεί ένα αίσθημα ασφάλειας, αλλά οι γυάλινοι πύργοι υπάρχουν για να ραγίζουν. Στη μηχανή της αλλαγής, η «πλαστελίνη» μας μονώνει.

Μητρός Παραδοχή

Σήμερα το πρωί καθώς βοηθούσα στο συγύρισμα του οικογενειακού αχταρμά, έπεσα πάνω σε κάτι ροζ Crocs της μητρός. Είχα ακούσει για την ασχήμια τους, αλλά αυτός ήταν ένας απλός ευφημισμός. Αμέσως θυμήθηκα ότι αυτό το είδος παπουτσιού το προτιμούν οι νοσοκόμες και οι γιατροί στα νοσοκομεία, γιατί είναι άνετο και ανθεκτικό.

Επομένως, τι κάνεις με αυτά νοτιοπροαστιότισσα alternative μάνα;

Δυστυχώς η απάντηση που έλαβα δεν ήταν ούτε καθησυχαστική ούτε αστεία. «Γιε μου», μου ανταποκρίθηκε, «δεν είμαι πια νέο κορίτσι να φοράω όλη μέρα flat παπούτσια και δερμάτινα σανδάλια και να αισθάνομαι άνετη ‘ όσο μεγαλώνω, τόσο πιο άνετα θέλω να νιώθω.»

Με κάτι τέτοιες ανεπαίσθητες παραδοχές είναι που μπαίνεις σε σκέψεις για το πέρας της ζωής και το πως ιεραρχείς τις προτεραιότητες σου ανά ηλικία. Κάθε μέρα που περνά είναι άλλη μια εμπειρία ‘ άλλο ένα επίπεδο γνώσης που προστίθεται σε αυτά που έχουμε ήδη συλλέξει. Είναι μια διαδικασία που ποτέ δεν σταματά μέχρι την ώρα που θα κλείσουμε τα μάτια μας. Απλά μέχρι εκείνη τη στιγμή μαθαίνουμε να γινόμαστε πιο συγκεκριμένοι σε αυτά που ουσιαστικά επιθυμούμε.

Βραδινά κέφια και οικογενειακά σιρόπια

Μιζέριας ανοσία είσαι η μόνη σωτηρία. Πόσο καιρό είχα να αναγνωρίσω το κέφι να μου γαργαλά το νου; Πολύ για να είμαι ειλικρινής.

Τις τελευταίες ημέρες με έχει βαρέσει ένα βαρύ epiphany κατακούτελα και μια στωικότητα χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις μου. Η ασχήμια αυτού του κόσμου μένει έξω από την πόρτα και ανακτώ τα όνειρα της εφηβικής μου νιότης. Ως αιώνιος ερασιτέχνης δοκιμάζω νέα πράγματα σαν το παιδί που βουτά το δάχτυλο του στο καινούριο βαζάκι της μερέντας και με ένοχο βλέμμα προς τον κηδεμόνα και με ένα ειρωνικό μειδίαμα στα χείλη γλύφω τα γλυκά απομεινάρια μιας εμπειρίας που λιγώνει την ψυχή.

Και μου το έλεγε ο αγαπημένος μου παππούς: «θα φτάσεις σε κάποια ηλικία που δεν θα χωράνε άσκοποι συμβιβασμοί. Εσύ, κοίτα να κάνεις αυτά που σου αρέσουν και να μην σταματάς να εκτιμάς τον εαυτό σου και να διατηρείς την αξιοπρέπεια σου». Παππού, όπου και αν είσαι, σε ευχαριστώ. Η ζωή σου θα είναι για εμάς πάντα ένας φάρος στη μέση του πουθενά. Και για να μη νομίζεις ότι ξεχνάω από που ξεκινήσαμε ως οικογένεια, το επόμενο δικό σου.

Ω μητέρα, σε τι κόσμο ζούμε;

Image via Wikipedia

Έκανα ένα λάθος σήμερα το πρωί. Ενώ εξασφάλιζα την καθημερινή δόση νικοτίνης από το γειτονικό περίπτερο, έριξα ένα βλέφαρο στα εξώφυλλα των εφημερίδων. Ήταν μια στιγμιαία κίνηση υποκινούμενη από τα ανάμικτα συναισθήματα που μου άφησαν τα  χθεσινοβραδινά τηλεοπτικά ρεπορτάζ για την πορεία της ελληνικής οικονομίας και το ευρωπαϊκό μαστίγιο που με δυνατά χτυπήματα απαιτεί την επαναφορά της στο «σωστό δρόμο».

Στα ίδια εξώφυλλα διάβασα και για τον κύριο Χριστοφοράκο, ο οποίος αφέθηκε ελεύθερος και για τα stage…αχ αυτά τα stage που θα μπορούσαν να είχαν βοηθήσει τόσο κόσμο και όμως τα τελευταία χρόνια είχαν υποπέσει σε ρουσφετολογικές πρακτικές. Έψαχνες δουλειά; Πήγαινες στο βουλευτή, που ήταν φίλος του μπατζανάκη του κρεοπώλη που παντρεύτηκε τη δεύτερη ξαδέλφη σου και εκείνος μετά από επίμονη και σκληρή αναζήτηση σου έβρισκε δουλειά στο δημόσιο [ναι ναι τώρα μπαίνουν τα χειροκροτήματα] και σου έλεγε να μην ανησυχείς και ότι σύντομα θα βρεθείς σε ανώτερη θέση. Κούνια που σε κούναγε. Δεν ξέρω αν η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διορθώσει αυτήν την κατάσταση, αλλά όσο ήμουν στο πανεπιστήμιο η παλαιά πράσινη φρουρά μια χαρά συντηρούσε αυτό το δράμα.

Με ενοχλεί το ότι ξεχνάμε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε. Δεν ήλθαμε στη ζωή πριν από 5 χρόνια. Μην ξεχνάμε ότι πριν το 2004, ο κόσμος είχε αγανακτήσει με το ΠΑΣΟΚ. Ελπίζω και το ΠΑΣΟΚ να μην ξεχάσει τα λάθη του παρελθόντος. Ακόμα δεν ξεκινήσαμε και το ζωνάρι άρχισε να σφίγγει. Σύμφωνοι, να σφίξει αν αυτό επιβάλλεται για να διατηρήσουμε τη βιωσιμότητα του μέλλοντος μας. Αυτή τη φορά όμως ως φορολογούμενος θέλω να ξέρω, ή καλύτερα απαιτώ να γνωρίζω που πηγαίνουν τα χρήματα μου.

Από τη στιγμή που δεν μου μένει φράγκο για αποταμίευση, θέλω να ξέρω ότι τουλάχιστον βοηθάω τη χώρα μου. Θέλω να ξέρω ότι τα χρήματα μου έχουν όντως αξία. Θέλω να ξέρω ότι όντως θα βγούμε από το αδιέξοδο και ότι θα έχω συνεισφέρει ουσιαστικά για αυτό.

Η ειρωνεία δεν ισούται ευφυΐα

Image by …-Wink-… via Flickr

Δεν σας κρύβω ότι ξύπνησα με αρκετά περίεργη διάθεση. Με είχε πάρει ο ύπνος το ξημέρωμα ενώ διάβαζα κάποια ευφάνταστα-θεωρητικά-status στο Facebook.

Πάλι καλά που κοιμήθηκα γιατί αν συνέχιζα την ανάγνωση στο λατρεμένο social network, θα άρχιζα τα απανωτά block με άκομψα σχόλια ως αντίδραση σε αυτό που θεωρώ συμπεριφορά ενός ημιμαθή: επίδειξη «εξυπνακίστικης» ειρωνείας ως απόδειξη μιας υποτιθέμενης ευφυΐας.

Αν και ο αριθμός των αποφοίτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αυξάνεται ετησίως, εντούτοις αυτό δεν σημαίνει και γεωμετρική πρόοδος της συνολικής παιδείας μας. Πολλοί κάνουμε ένα τραγικό λάθος: αποκλείουμε την εκπαίδευση μας από το σύνολο της πνευματικής μας καλλιέργειας ‘ είναι σαν να χωρίζουμε τα εργαλεία που διευκολύνουν τη ζωή μας από την ίδια μας τη ζωή.  Αθάνατε Έλληνα Απόφοιτε, η μόρφωση πέρασε και ούτε άγγιξε, και για αυτό ακόμα είσαι έτοιμος να γκρινιάξεις και να κλείσεις σχολές και να κάνεις τάχα μου αγώνες. Ξεχνάς όμως ότι έχεις ένα τεράστιο μερίδιο ευθύνης.

Τι ωραία που ηχεί στα αυτιά η λέξη «ευθύνη» και πόσο άσχημα αντιλαλεί στο πηγάδι της «ταβερνιάρικης» ψυχής μας; Ακόμα και εμείς, οι advanced του διαδικτύου που βγάζουμε ιαχές θριάμβου στο άκουσμα των λέξεων transparency, accountability, openness κτλ., λησμονούμε τις ευθύνες μας ως πομποδέκτες. Ίσως, όμως, τελικά αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ο χρονικός ορίζοντας που δίνουμε στη γνώση.

Για πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε τα εργαλεία να εντρυφήσουμε στα αντικείμενα που πραγματικά μας ενδιαφέρουν και εμείς αφήνουμε την ευκαιρία να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μας. Τι φοβόμαστε; Την κριτική που θα λάβουμε για αυτά που μας ουσιαστικά μας απασχολούν ή την αποδοκιμασία του αναγκαίου πειραματισμού για να βρούμε αυτά που ικανοποιούν τις πνευματικές ανησυχίες μας;

Guys, η ευφυΐα δεν έρχεται από την ομογενοποίηση της σκέψης αλλά από την αξιοπρεπή αναζήτηση εκείνων που ανάβουν φωτιές στο νου μας.  Ψαχτείτε ‘ μη φοβάστε.

Bumps in the road

Things don’t always go as planned. Even if you think it’s a euphemism, this phrase never stops proving itself.

My tutor for TOEFL and GRE resigned from the school I enrolled and now the headmistress is looking for someone to replace him. To be honest, I knew from the beginning that my tutor was a bit bizarre. Although I enjoyed his unconventional methods, our course did not have the expected structure. We spent more time discussing about different kinds of issues [thus helping me with my speaking and listening skills] and did not focus as much as I wanted in grammar and syntax. Then again reviewing English should be something one could go through by himself.

So here I am, less than two months before the exams, with no tutor and no program. I’m still waiting for that call from the headmistress, but I believe she is having some hard time finding the proper teacher. If you have any suggestions, I would definitely look into them.

Preparing for the GRE

Image via Wikipedia

When applying to a US graduate school, most experts suggest to prospective students to basically care for two things: the standardized test scores and the personal statement of purpose.

For two weeks now, I have been taking intensive, private preparatory classes for the TOEFL and the GRE. Albeit TOEFL’s tangible knowledge requirements, succeeding in the GRE involves a far more thorough preparation. Since I’m applying to a media program, I ought to ace the very demanding verbal section. The key here is to have a solid foundation in grammar and syntax.

If you have paid attention during your English classes in the past, you will have the time to work on your vocabulary. Every day you should be able to learn 50 to 60 new words and their synonyms and antonyms. Believe me it’s not an easy task, but it will save you at the time of the exam. I dare to say that the quantitative section is easier and simpler, because the tasks given are not highly advanced but up to the palpable level of a common student.

Between you and me, the GRE is giving me serious grief, but if that is the price I have to pay to pursue my goals, then I have no other choice. I have decided that I am not a quitter.

Related articles by Zemanta

• VocabSushi.com – Build Up Your Vocabulary (killerstartups.com)
• Words That Can Change Your Life-Studying For The GRE (stacyknows.blogspot.com)
• TopTestPrep.com – Help & Guidance For Preparing Tests (killerstartups.com)

I woke up when September ended

Νέος μήνας μπήκε και οι περιπέτειες τώρα ξεκινούν. Όπως αναφέρει και το ζώδιο μου για αυτήν την εβδομάδα, πρέπει να έχω εργατικότητα μυρμηγκιού, σχεδιασμό στρατηγού και υπομονή καμήλας. Η αλήθεια είναι πως όταν μίλαγα στο τηλέφωνο με μια φίλη και της έλεγα το πόσο πολύ θέλω μια αλλαγή στη νοοτροπία μου, δεν είχα στο μυαλό μου μια κάθετη μετάλλαξη στο modus vivendi μου.

Δεν πειράζει. Οι αλλαγές είναι καλές όταν καταλαβαίνεις ότι έχει έρθει η ώρα τους.

A fresh start

As we grow older, the decisions we make daily have a longer lasting effect on our lives. Sometimes we are overwhelmed by the weight of the constant debate with ourselves on what we should do next.

Image by » Zitona « via Flickr

This debate is present in almost every circumstance: from picking up lunch to moving to a different neighborhood or city. Due my involvement with the Internet, I tend to forget about the conversations I have to make with myself. To employ the merits of engagement, collaboration and sharing, we should first try them on ourselves and test the boundaries of our self-absorption.

It’s funny, but I think I was wiser 9 years ago, when I was planning my future. During that time, I thought I had all figured out. But life always returns the joke. We live in the anticipation of the next cosmic prank. But, should that render us inactive? Certainly not. No matter what fate brings to our door, we owe it to ourselves to try and define our own course in time.

Sometimes, this definition comes from reinvention and fresh starts. My military service is coming to an end in a few weeks and I have never felt more strongly the need to start over. So, this is what I am going to do. I am going back to school and this time abroad. For the next months, I will use this blog to describe my day-to-day efforts towards my goal and share any valuable information I have regarding admissions and necessary preparations.

I hope you will enjoy the ride.